Saksi ang Ulan

Saksi ang ulan. Siya ang nakakaalam ng mga mahahalagang detalye ng buhay ko. Siya ang kasama ko sa bawat lungkot, saya, galit, lumbay at pagsubok sa buhay.

Payong

❝Buhos na ulan, aking mundo’y lunuring tuluyan,
tulad ng pag-agos mo di mapipigil ang puso ko…❞

Ilang araw ka nang hindi tumatawag o nagpapakita. Wala ka.

Gusto kong magalit pero wala akong karapatan. Hindi naman tayo.

Gusto kong magtampo pero iniisip ko ❝para saan?❞, wala namang kapupuntahan.

Sa May Bintana

Malakas ang ulan ng gabing iyon. Tila nakikipaglaban ang ulan sa kung ano mang presensya ng ibang elemento sa paligid. Hindi papipigil sa pagbuhos, wari ko ba’y wala ring balak huminto. Kagaya mo lamang din na walang balak magpapigil sa iyong nais.

Alaala ng Ulan

Masayang binaybay ang madilim at makipot na daan patungo sa lugar na kung tawagin ay ❝Paraiso ng Pag-ibig❞. Tinatawag na “Paraiso ng Pag-ibig” sapagkat ito ay isang lugar na kung saan ay nag-uumapaw ang kasiyahan, at lugar kung saan ay ramdam na ramdam ang pagmamahalan ng bawat isa.

Mga Bayani sa Paliparan

Sofia: Mama anong oras ba ang dating ng Airplane?

Shine: Malapit na baby, malapit na!

Belle: Hi, ang cute naman ng baby mo, nag-aantay din kayo ng Flight 632?

Shine: Oo, pauwi na kasi hubby ko.

Belle: Ah, from Qatar din?

Violy

Dati akala ko, ang mga bayani ay nabubuhay lamang sa libro. Bayani kapag namatay ka para sa kapakanan ng nakakarami. Bayani kapag nakipaglaban sa mga mananakop, kapag may bagay kang nagawa para sa bayan. Yun kase ang nakalakihan kong pangaral sa eskuwelahan e. Ganoon ang alam kong bayani. Pero nagbago ang lahat ng iyon ng makilala ko si Violy.

Pokpok, salot sa lipunan, babaeng mababa ang lipad… yan ang tawag nila sa mga babaeng katulad ni Violy. Puta kung itinuturing ng ibang mamamayan. Hindi nirerespeto, pinandidirihan. Bata pa lamang si Violy ng nagsimula itong magbenta ng laman. Disi-syete anyos. Menor de edad. Isang taon lamang matapos ang hayskul. Palibahasa maganda si Violy, makinis, kaakit akit at maamo ang mukha, malakas ang benta nya sa mga mayayaman.

Di tulad ng ibang mga babaeng bayaran, naranasan ni Violy ang buhay na marangya. Sa isang pribadong paaralan sya nagtapos ng sekondarya. Nakatira sila noon sa malaking bahay at sunod sa luho ang nagiisang anak na ito nila Mang Rudy at Aling Tess. Subalit parang kandilang dahan dahang naupos ang yaman ng mga ito simula ng atakihin sa pangatlong pagkakataon sa puso si Aling Tess. Naubos sa pagpapagamot ang naipundar ni Mang Rudy hanggang sa isang araw, bigla nalang itong sumuko at naglaho. Tuluyan ng naiwan si Violy at si Aling Tess sa pangangalaga ng isa’t isa. Yun nga lang, mas kailangan ni Aling Tess si Violy dahil paralisado na ang kalahating katawan nito.

Dahil hayskul lamang ang natapos ni Violy at kailangan nya ng sapat na halaga para sa gamot at pangangailangan nilang mag-ina, pikit mata niyang ibinalandra ang katawan niya sa kung kani-kaninong tao. Tangan lamang ang pagmamahal sa ina, gabi gabi niyang iginigiling ang maliit niyang bewang kapalit ng tig-iisang libo ng mga lalaking hayok sa laman. Tikom ang labi nya sa bawat pangungutya sa kanya ng mga tao sa paligid. Isa lamang ang gusto ni Violy, ang magandang bukas para sa kanya at ang manatili sa mundo ang kanyang ina hanggang sa abot ng kanyang makakaya. Ipinangako niya sa sarili niya na hangga’t kaya niyang kumayod, mabubuhay silang magkasama ni Aling Tess.

Dalawampu’t walong taong gulang na si Violy ngayon. Wala na si Aling Tess. Subalit alam niyang ipinagmamalaki siya ng kanyang ina kung nasan man siya naroroon. Accountant na si Violy ngayon at nagbunga lahat ng paghihirap, pagod at dasal niya noon. Hindi na sya kinukutya ngayon. Hindi na rin sya salot sa lipunan kundi ginagalang, nirerespeto at hinahangaan.

Saludo ako kay Violy.

Hindi siya nagpatalo sa hirap at sa kawalang pag-asa. Sinuong niya ang hirap ng pagpasan sa kanyang ina ng mag-isa. Pinilit niyang iahon ang sarili niya sa putik ng kahihiyan. Ganoon ang bayani. Matatag, maaasahan, may paninindigan. Ang tunay na bayani ay nagmamahal ng walang hinihintay na kapalit at nagtitiis ng walang hinihintay na papuri. Hindi iindahin ng bayani ang pagod maging masaya lang ang paglalaanan niya nito. Yun si Violy. Isang tunay at makabagong bayani. - TKJ

► About the Author:
Rose is an active PEBA Core Group Volunteer and TKJ's new Editorial Staff. She is an OFW, working in a hotel as Front Desk Receptionist in Doha, Qatar. She regularly writes personal blogs at Rainbowbox and The Little Girl's Diary.
► Read Rose's previous articles here.

click here to comment… for bloggers

Pagpapatawad sa Isang Kaibigan

Alam mo ba pare, badtrip ako kanina, grabe ang toxic sa work…

ding… (tunog ng elevator)

ok pare sabay tayo uwi mamaya, may lakad tayo…

ok

Isang Araw sa Buhay ni Kurimeow

Isang hapon, araw ng Lunes, mga bandang alas-tres ng hapon pagkagaling sa eskwela habang naglalakad si Kurimeow pauwi ng bahay ay umaawit siya ng paborito niyang kanta mula kay Pusikat Duh!

“When I grow up, I wanna be famous, I wanna be a star, I wanna be in movies… When I grow up, fresh and clean, number one chick, when I step out of the scene… ”

Ang Kwadro

Umaalingawngaw ang kabog ng dibdib ko sa kabila ng sabay sabay na ingay ng mga paroo’t paritong mga tao. Abala sila sa pagaayos sa paligid. Nagkalat ang mga kulay puting tela kung saan saan.

Ilang oras nalang…

Nagbalik Si Tatay Ko!

“Nay! Nasaan ba talaga si Tatay?”

Ito ang lagi ang tanong ng aking anak. Sampung taong gulang pa lamang si Leonelle pero hinahanap na niya ang asawa kong si Homer. Halos labing limang taon na rin ang nakalipas na wala kaming balita sa asawa ko simula noong siya ay mangibang-bansa.

Dama De Noche

Home

1995

❝ Anak, iiwanan mo kami? Ate, mahal na mahal ka namin, Tita, ‘wag ka na pong umalis ❞

Hawak sa dalawang kamay ang maleta. Manhid ang pagkatao, aalis sa lugar na ito para makalimot sa pangungutya ng ibang tao. Ibabaon sa limot na minsan umapak sa kaldasang ito. Gagawa ng sariling buhay, mag-uumpisa sa bagong kapaligiran, malayo sa mapanghusgang kapitbahay, malayo sa bulong-bulungan at hindi na maririnig ang pasaring ng mga nagmamagaling na kababaryo.

BAHAGHARI

Ang berdeng kapaligiran naming, sa akin ay nagmulat, nagbigay ng buhay. Kinalakihan at nagdulot ng masasayang alala. Nangakong ito ay aking pagyayamanin pagdating ng panahon. Pangakong nasira dahil sa isang pangarap. Ang hirap at pagod, dugo't pawis na nadilig sa bawat pananim. Ito ang hindi natikman ng aking katawan. Ngayon ko nararamdaman ang epekto ng hindi pagsunod sa bilin ng aking mga magulang.

Larawan

Maaga akong nagising ng araw na ito, ginising ko na din si Junjun. Magsisimba muna kami bago kami dumiretso sa aming pupuntahan. Nagdala na din ako ng aming pagkain, doon kami mananghalian. Pagkatapos ng misa, dumaan muna kami sa bilihan ng bulaklak. Bumili lang kami ng ilang bulaklak at dumiretso na. Mahaba haba din ang biyahe pauwi ng probinsya. Pagdating namin doon, inilatag ko ang dalang carpet upang aming upuan at gamitin na rin na hahainan ng dala naming pagkain. Nagpaalam sa akin si Junjun na may bibilhin lang sa labasan. Hawak ang bulaklak sa aking mga kamay, nakatitig ako sa aking dalang larawan at sa pangalang nakaukit sa pinagpatungan. Raymond Descallar... Unti unti bumalik sa akin ang alala.

⌚ ⌚ ⌚ ⌚ ⌚ ⌚ ⌚ ⌚ ⌚ ⌚ ⌚ ⌚

Crossroads of Life

❝ Life is a journey spread out in different paths. The crossroad is the point of your life when you choose which of those paths to take. ❞

❝ Be beautiful. Be strong. You have to wake up in the morning and go to office and work. You can do it. You have to show to me that you can. ❞

These words still ring in my head like a bell and hits me like a ball, every month. As if I can still hear them, drowning me in a quiet, dark and foggy place, back to sadness, back to that night.