Heart / Puso

Our cover: This photograph is a romantic "self potrait" of Roger with his girlfriend on a beach in Dubai, proposing for marriage. This was an official photo entry of Roger Alfonso from Dubai, UAE to PEBA 2010 International Photo contest

Love makes the world go round, the saying goes. Just mention the word “love” to the person next to you and surely, he or she can hear bells ringing. Everybody can resonate with it, for each one has his or her sacred love-experience. God even used the love analogy in describing his relationship with His people: He is a husband, Israel is a wife. (Jeremiah 3:14, NIV)

In this life where people come and go, love becomes even more colorful by our series of letting go and holding on. The author of the classic poem “Beyond Forgetting” passionately cries this out,

For a moment I thought I could forget you.
For a moment I thought I could still the restlessness in my heart.
I thought the past could no longer haunt me—nor hurt me.
How wrong I was!

For the past, no matter how distant, is as much a part of me as life itself.
And you are part of that life. You are so much a part of me—
of my dreams, my early hopes, my youth and my ambitions—
that in all my tasks I can’t help remembering you.
Many little delights and things remind me of you.

Yes, I came.
And would my pride mock my real feelings?
Would the love song, the sweet and lovely smile on your face,
be lost among the deepening shadows?

I have wanted to be alone.
I thought I could make myself forget you in silence and in song...
And yet I remembered.
For who could forget the memory of the once lovely,
the once happy world such as ours?

Welcome to the love month! This February, The Kablogs Journal turns into a rendezvous of stories, rantings, musings and perhaps even outbursts of love. It is great to know that our dear bloggers reveal certain experiences very close to their heart. Read on and find out that there are still thousands of reason why love makes the world go round.

> Special thanks to Fr. Felmar Castrodes Fiel, SVD of Felmar's Missionary Journey for this month's cover article. Follow the launching of his regular column entitled The Little Priest on TKJ on its next month edition.
> This month's cover photo is one of the nominee of PEBA 2010 Photo Contest

> See sidebar for list of articles this month

Long Distance Relationship

by : MarcoPaolo 

Before I write this, I prayed to our Lord to bless and guide me to put appropriate words in the messages that I am conveying… I am thinking of a perfect word to describe this kind of relationship, I am talking of “Long Distance Relationship”.

What is it?

Does it work?

They said, long distance relationship is a BIG NO, NO! They said that it is difficult to sustain one such relationship and will not work out because you are far from each other.

Some people would use the latest kind of technology (like cellular phone and internet access) to communicate each other. But still the relationship suffers and it ends up nothing!

This relationship, for me, is challenging! Because it measures your patience, perseverance and faithfulness to the one you love. If you truly love someone, you must to stick with her/him no matter how far the physical distance is. Whether you can’t hug, kiss or even make love with her/him, you must be willing to wait because the time will come that you will be together.

With God’s providence, when the two shall be together…. you can do whatever you want to do with your love one. To fully express your feelings and experience intimate moments when the two of you are in the dark.    That can happen when both of you can overcome the trials in your relationship. And that will make you the happiest lover in the whole world. Because LOVE is patient and Love is kind!

Distance, in fact, is a big challenge in any relationship. Some relationship failed because they didn’t work

it out and they allowed temptation to set in, destroying the relationship in the process. So, enjoy what God’s give you. Savor all the moments together when you with her/him. Show your love.

Love When Your Ready Not When Your Lonely

by : Chep Del Valle

I just have this thought since last night, I was talking to Koy and I told her na ang isa sa pinakamasarap na feeling eh yong masabi mo sa tao na mahal mo siya na buong buo ka, iyong tipong magmamahal ka hindi sa panahon na malungkot ka. Ako naniniwala sa kasabihan na "love when your ready not when your lonely" kasi lalabas at lalabas talaga na naging panakip butas mo ang taong yon just to cover up those pain that you feel inside. Take time to grieve, take time to cry and dwell in pain dahil the more you feel the pain the more nawawala yong naramdaman mo sa isang tao, isa yan sa mga ginawa ko noong panahon na I was so depressed, I was betrayed and I was in pain. Wala naman kasing masama kung nasaktan ka, oo alam kong mahirap, ano ba ang madali doon? eh kahit nga ako I even took my own life because of the pain yet it's not worthy.


Noong nasaktan ako, nasaktan talaga ako! at ngayong naging masaya naman ako, masayang masaya talaga ako! Mas masarap ang pagmamahal na may ipinaglalaban kayo dahil there's always something to look forward and ang pinakamasarap dun dahil may problema lagi kang hinaharap. Masarap ang isang relationship na hindi lang puro saya kundi may mga downs din, lungkot at frustrations. I remember telling my fiancee about it na "what's one of the best in our relationship? was when we started na problema na ang hinarap natin, oo happy tayo, nakakatawa nakakasmile pero behind those smiles and laughters alam natin na may problema, yon ang best dahil hindi lang tayo puro saya!" sa buhay kasi kung meron ka na lahat-lahat wala ka ng contentment sa buhay, wala ka ng happiness and believe me I've been there a lot of times. Kapag na sa'yo na ang lahat there's nothing to look forward pa, meron pa ba? wala na sure ako dyan!


Madaming beses ko na inisip noon pa, noong minahal ko ang aking fiancee alam kung buong-buo na ako after kong nadapa, nasaktan sa mga panahon na yon. Ito ang sinabi ko sa sarili bago ko man inamin sa kanya na may nararamdaman ako para sa kanya "hindi ko sasabihin sa taong ito na mahal ko siya hanggat hindi ako maging buo dahil sa lahat ng aspect na tingnan ko, she's special, I can't afford to break her, I can't afford to hurt her" yon at yon talaga naman ang nasa isip at puso ko that time. hmmm... ilang times ko yon sinabi sa sarili ko until nalaman kung buo na talaga ako. Iyon ang panahon na inamin ko na nga sa kanya, iyon ang isa sa pinakamasarap dahil alam kong nalabanan ko yong feeling na HINDI AKO NAGMAHAL DAHIL MALUNGKOT AKO pero nagmahal ako DAHIL ALAM KONG HANDA NA AKO AT HANDA NA AKONG IBIGAY ANG SARILI KO AT BUHAY KO SA KANYA! iyan ang maipagmamalaki ko sa sarili dahil alam ko na wala akong guilt feelings na nagmahal ulit dahil lang kailangan kung magmahal ulit para makalimutan ang anumang sakit na naibigay sa akin ng nakaraan.

Miss na kita...

Miss na kita,
alam mo ba?...

Minsan kala ko,
wala ka na..
Minsan kala ko,
di na tayo mgkikita…
Pero kahit minsan,
mwala ka sa aking isipan,
ay di ko inakala…

Miss na kita,
alam mo ba?

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Malayo ka man,
iyo lang pakatatandaan,
lagi ka sa puso ko't isipan....

Pagmamahal na
inalay,
ngayon....
bukas....
magpakaylanman
lagi kong ipaparamdam.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Miss na kita
Alam mo ba?

Minsan kala ko
nakalimutan na kita...
Minsan mas gusto ko
pang mapuyat kaysa
mapanaginipan ka...
Minsan gusto kong
magpakalasing wag ka lang isipin...

Hindi ko alam
kung ano meron ka,
At sa lahat ng bagay
naroon ka...
Di ko man naisin
na mamiss kita,
pero un ang tutuo...
miss kita kahit
di ko alam kung nasan ka...

► Read LordCM's previous articles here.

Ako'y Muling Nagmamahal

by : Arvin Bautista

ang salitang pag-ibig, aking kinalimutan
poot at galit, puso ko'y tinaniman
dala ng kabiguan sa dating kasintahan
ang lumigaya ang sarili, aking ipinagbawal

ako ay namuhay sa sakit at poot
tiniis ang mundo na sa dilim nababalot
handa ng sumuko at ayaw ng magmahal
kasawiang dinanas, sa mukha'y sumasampal

ngunit tila mapaglaro talaga ang kapalaran
pati ang pana ni kupido, kanyang nilaruan
tumama sa puso'ng matagal ng nasasaktan
pilit binuksan, sa galit ay pinakawalan

Tila isang liwanag ng bukangliwayway
ang bumalot sa akin at nagbigay buhay
ang puso ko'ng tila tagal ng nahihimlay
muli ay tumibok matapos mamatay

ang dati bilanggo ng lungkot at pighati
ngayo'y muling umiibig, may ngiti sa labi
sa pagdating ng tao'ng hinintay ng kaytagal
taas noo ko'ng sasabihing, ako'y muling nagmamahal!


► About the author: Arvin is PEBA's Vice chairman of PEBA 2011 blog Awards and Head of PEBA Volunteers' Team. He is based in Manila, Philippines and presently working as a Call Center supervisor. An active blogger, follow his literary blog in Damuhan - blog ng Pinoy, Tambayan ng Pinoy.

Puso Ng Mga Halimaw

by : SuperGulaman

Alas-dose na ng hatinggabi. Payapa ang lahat.

Babasagin ito ng iyak ng ibon mula sa kagubatan at kasabay din niyon ang sunod-sunod na unggol at alulong ng mga asong gubat.

Nakakapanindig ng balahibo ang sumusunod na eksena. Nagsimula ng bumangon mula sa pagkakahimbing ang mga engkanto, taong lobo, tiyanak, aswang, bampira, tikbalang, manananggal, at iba't ibang nilalang at lamang-lupa upang gumala sa bayan ng San Martin. Gumala upang makasila ng tao o mas mahinang nilalang na maaaring mailaman sa sikmura.

Mula sa masukal na kagubatan, lumabas sa kanyang lungga si Vanessa, ang babaeng ahas. Nakita nya ang batang tikbalang at mabilis nya itong nilingkisan. Mabilis at mahigpit na ipinulupot ang kanyang buntot sa buong katawan ng batang tikbalang. Ilang saglit lang, wala ng buhay ito. Nagsimula na si Vanessa na lurayin ang katawan ng batang tikbalang. Kinain ang mga lamang loob maliban sa puso. Maingat na inilagay ni Vanessa ang puso sa garapong bitbit at mabilis na umalis patungo sa plaza ng bayan ng San Martin.

Sa gitna ng kagubatan, may mga ilang pagyanig na naramdaman malapit sa kastilyong pinamumugaran ng mga bampira. Bumuka ang lupa upang bigyan daan ang paglabas ni Santina. Si Santina ang isa sa mga apo ni Satanas na tumatakas pa mula sa impyerno upang makipagtagpo sa kanyang kasintahan sa ibabaw ng lupa.

Sa loob ng kastilyo, masayang nagdiriwang ang mga bampira maliban kay Benjo. Si Benjo ay ang kasintahan ni Santina na iba din sa pangkaraniwang bampira.

"Devon, gisingin mo na nga ang kuya Benjo mo. Sabihin mo, nandito si Santina at hinahanap siya", ani ng kanilang inang si Minerva.

"Mama, hayaan mo na nga ‘yang si Kuya, lagi kasi siyang nagpupuyat sa umaga kaya kung magising halos madaling-araw na", padabog na sabi ni Devon.

Iba sa lahat ng bampira si Benjo. Hindi siya umiinom ng dugo ng tao. Tanging dugo lamang ng mga ligaw na hayop ang kanyang nagsisilbing pamatid-gutom at uhaw. Bukod doon, may kakayahan si Benjo na maglakad sa ilalim ng sikat ng araw dahil na rin sa kanyang taglay na puso. Sa lahat ng bampira, si Benjo lamang ang may puso.

"Tita Minerva, ako na lang po ang gigising kay Benjo", magalang na sagot ng apo ni Satanas.

"Sige, Santina ikaw na ang bahala", tugon ni Minerva.

Masayang tinungo ni Santina ang kwarto kung saan nakaluklok ang kabaong na nagsisilbing pahingahan ni Benjo. Habang lumalakad sa pasilyo, masayang pinaglalaruan ni Santina ang kanyang buntot na nanabik na muling makasama ang kasintahan.

Inangat ni Santina ang bukana ng kabaong at bahagyang inuyog ang nakahimlay.

"Benjo, gising", marahan nyang sabi.

Iminulat ni Benjo ang mata at natunghayan ang maamong mukha ng demonyita. Napangiti sya.

"Pasensya na ha? Napuyat kasi ako kaninang umaga sa panghuhuli ng baboy-ramo. Anong oras na ba?”, tanong ni Benjo.

"Ummm, mag a-alas-tres na din. Gusto mo mamasyal tayo? Punta tayo sa plaza?", nakangiting yaya ni Santina.

"Sige, pero sandali lang kakain lang ako. Gusto mo bang sumabay?" tanong muli ni Benjo.

Umiling lamang si Santina.

"Ah. Oo nga pala hindi ka pala nakakaramdam ng gutom. Kaya kapag naging mag-asawa na tayo tipid tayo sa paghahanap ng pagkain. Hahahaha!" humahalakhak na sabi ni Benjo.

Makailang saglit lang, matapos makapagpaalam kina Minerva, umalis na ng kastilyo ang dalawang magkasingtahan. Masayang naglalakad sa mapanganib na kagubatan ang dalawa. Hindi nila alintana ang mga nagpapatayang mga halimaw sa paligid at hindi din naman sila ginagambala ng mga ito. Sa kabila ng matindng pagnanais ng mga halimaw na makuha ang puso ni Benjo, hindi nila ito magawa dahil batid nila ang kapangyarihan ni Santina, ang apo ng hari ng kadiliman.

Ligtas na nakarating ang dalawa sa plaza ng San Martin. Tahimik ang buong plaza habang nakatunghay ang liwanag ng buwan. Sa di-kalayuan matatanaw ang simbahan ng San Martin. Tila ba ang buong magdamag sa plaza ay paraiso kina Benjo at Santina. Paraiso para sa mga itinuturing na halimaw ng kapwa halimaw at ng tao. Tumayo si Benjo sa isang mataas na bato sa plaza habang sinisipat ang simbahan. Sumunod si Santina sa kanya. 

Anong tinitignan mo Benjo?" tanong ni Santina.

"Ang simbahan.", maikling tugon ni Benjo.

"Simbahan? Anong meron sa simbahan?" tanong ulit ni Santina.

"Kung magagawa ko lang makalapit at makapasok sa simbahan Santina, gusto kong makapagpakasal tayo diyan. Kung hindi lang ako ganito, kung hindi lang ako bampira, ipahahayag ko sa buong mundo at sa Diyos ang pagmamahal ko sa iyo.", sagot ni Benjo.

"Alam mo Benjo, gusto mo bang pumasok talaga diyan? Gusto mong subukan? Hindi ko lang sinasabi kay lolo na nakapapasok na ako ng simbahan. Simula ng makita kita at malaman ko na mahal kita, nagawa kong makapasok dyan", paliwanag ni Santina.

"Ha? Hindi ko alam pero bakit hindi ko nga subukan?" ani Benjo.

"Natatakot ako Benjo. Paano kung mamatay ka sa pagpasok sa simbahan? Hindi ko kakayanin na mawala ka sa buhay ko." maluha-luhang sabi ni Santina.

"Ok lang ako, para sa iyo, para sa pag-ibig ko sa iyo. Magtiwala tayo", sagot muli ni Benjo.

Tumango lamang ang dalaga at sabay na nagtungo sa simbahan. Sa tapat ng simabahan, dahan-dahang lumapit si Benjo habang inaalalayan sya ni Santina. Pero laking gulat nya ng wala siyang maramdamang panganib sa kanyang buhay sa paglapit nya sa simbahan. At dahil doon, masaya nilang dalawang tinungo ang altar sa simbahan at nagpasalamat.

Matapos ang ilang saglit, lumabas ang dalawa sa simbahan at bumalik sa plaza. Ang ‘di batid ng dalawa, nakatunghay sa madilim na bahagi ng plaza si Vanessa. Nakita ni Vanessa ang pagpasok at paglabas ng dalawa sa simbahan. Nagtataka, kaya masusi silang minatyagan. 

"Alam mo Benjo, ang pagkakaroon natin ng puso ang dahilan kung bakit tayo nakakapasok sa simbahan. Ito din siguro ang dahilan kung bakit din tayo nakapaglalakad sa ilalim ng araw", pahayag ni Santina.

"Oo, yan din ang naiisip ko. Salamat sa Kanya", sabi ni Benjo

Nadinig ito ni Vanessa at mabilis syang bumalik sa pusod ng kagubatan. Doon, pinaslang niyang lahat ang mga halimaw na may puso at kinuha ito. Bumalik siya sa bayan ng San Martin, naghagilap ng ilang taong masisila upang makuha ang puso na ninais nya para sa dagdag na kapangyarihan.

Sa harap ng simbahan ng San Martin, kinain ni Vanessa ang lahat ng nakalap nyang mga puso at sinubukan nyang lumapit sa simbahan. Dahan-dahan ngunit malayo pa lang ramdam nya ang panganib sa kanyang buhay. Unti-unti syang nasusunog kung kaya nagmadali syang lumayo sa simbahan. At dahil sa pagkabigo sa balakin, galit na galit nyang hinagilap sina Benjo at Santina.

"Alas-singko y media na ng madaling araw, ilang oras na lang at susulyap na si haring araw. Kailangan kong madaliin ang paghahanap sa dalawa para maangkin ang kanilang mga puso at kung hindi mahihirapan akong makuha sila", bulong ni Vanessa sa sarili.

Makalipas ang limang minutong paggagalugad sa San Martin, nakita ni Vanessa ang dalawa. At habang nakatalikod ang mga ito, sabay nyang itinarak sa likuran ng dalawa ang kanyang mga kamay upang makuha ang puso ng dalawa. Gulat ang dalawa sa pangyayari at sabay na bumagsak. Nakuha ni Vanessa ang puso nila Benjo at Santina at mabilis nyang kinain iyon. Bagama't hinang-hina ang dalawa dahil sa dami ng dugong nawala, nagawa nilang makatakas at magtago sa liblib na bahagi ng plaza.

Sa kinalalagyan nila Benjo at Santina, kitang-kita nila si Vanessa na nakangiti habang inaabangan ang pagsikat ng araw. Nakangiti si Vanessa na inaabangan ang kanyang kakayahan na makapagbilad sa ilalim ng araw. Ngunit sa pagtama ng sikat ng araw sa balat ni Vanessa, sinunog nito ang kanyang laman. Dinurog ng sikat ng araw ang kanyang buto. Pumapalahaw si Vanessa sa sakit. Natupok. Naabo.

Umiiling lang mula sa malayo ang dalawa. Napabulong si Santina, "Hindi puso, Vanessa, ang dahilan, kundi pag-ibig!"

Nauubos na ang dugo ng dalawa. Nadarama na nila ang kanilang katapusan. Pero nakangiti sila. Dahil alam nila sa kanilang pagpanaw, may paraisong naghihintay sa tabi ng Amang nakaluklok sa langit.

Mukha Ng Pag-Ibig

Paraisong kailanman hindi nawawaglit sa isipan at kalooban,
Kahit nakapikit buong kaganapan nakikita, binabalikan,
Pambihirang pintig, pintig ng puso nararamdaman,
Ito ba'y tunay, lantay at busilak sa kaputian.

Ang pag-ibig daw tulad ng lagay ng panahon,
Hindi laging maaliwas, may masaya at malungkot,
Biglang darating ang unos, magiging malakas na bagyo at salot,
Malaking kapinsalaan sa katauhan idudulot.

Ang tunay na pag-ibig daw walang sinisino o kaya'y sinasanto,
Walang hustong sukatan, basehan o kaya'y pamantayan,
Hindi kinakahiya kung ito man ay tama o may kamalian,
May paninindigan, handang makipaglaban kung kinakailangan.

Sabi naman ng iba, ang pag-ibig daw,
Walang matanda't bata, walang mahirap o mayaman,
Walang matalino, walang may pinag-aralan,
Lahat pantay-pantay nagiging mangmang.

Sa dalawang nag-iibigan lahat pwedeng harapin,
Walang alinlangan, malinis ang hangarin,
Namumutawi sa mga labi laging sinasambit,
Sapagkat wagas na pag-ibig ang siyang ginigiit.

Una, pangalawa o huling pag-ibig nadarama,
Mas matamis daw ang pag-ibig sa unang pagkikita,
May challenge, thrill kumbaga,
Ngunit babae at lalake opinyon magkaiba,
Gusto ng babae huling pag-ibig , gusto naman ng lalake unang pag-ibig sila.

Nang dahil daw sa pag-ibig masunuring anak sumusuway,
Pangaral ng magulang isinasantabi nakakalimutan,
Pag-ibig daw kasi nakakaaliw, nakakasira ng kamalayan,
kapag tumimo sa puso daig pa ang masahol na droga,
nakakalunod, nakakamatay,
Kapag nabigo naman daig pa ang lantang gulay.

May hibang din daw na pag-ibig,
Nagsasama walang basbas ng sagradong kasal,
Relasyong 'di dapat, pag-ibig na bawal,
Kapag bumalik sa tunay na bahay, magkukubli sa kasabihang
"ako'y natukso at tao lamang"

May pag-ibig bang matino o di kaya'y makasalanan?
May pag-ibig bang nasisilaw sa ginto at materyal na bagay?
May pag-ibig bang handang magtiis at mag antay?
Ito ba ang maskarang ating nilalanguyan?

► About the author: Bhing is an OFW, as Caregiver based in Taiwan. A Top 7 Blog Winner of PEBA 2010 on her official entry entitled "Pagsasalamin sa Salitang Pamilya". She writes poems and poetries via her blog Gumamela sa Paraiso. She is now the new Editor-in-Chief and regular columnist for TKJ.

Special Someone

by : marcopaolo

We just first meet in a couple of months,
But you are important to me,
You made me laugh,
You made me smile,
For your simple sweetness,
Makes my heart melt,
Your smile makes my heartbeat so fast,
And now I know,
You have already occupied my heart,
But I just wish that I can tell you,
That you are special to me.

Yaman Ng Puso

"Ito ay sapagkat kung saan naroroon ang inyong kayamanan, naroroon din ang inyong mga puso." (Luke 12: 34/ Matt 6:21)

Sa tuwing darating ang buwan ng Pebrero (February), ang mga bulaklak na kahit halos doble o triple ang presyo ay bentang-benta sa mga tao. Ang mga pasyalan ay hindi mo na halos mahulugan ng karayom sa dami ng mga pares ng mga taong nais na ipagdiwang ang araw ng mga puso. Di rin pahuhuli at napupuno naman ang mga motel ng mga baliw sa pag-ibig. Bumabaha ng mga pusong-pula na tila parol ng Pebrero.

Saan ka man naroroon, mapa-Pilipinas o ibang bansa marami ang nagdiriwang ng araw ng mga puso. Maging dito sa bansa ng mga Arabo ay naging talamak ang pagbili ng mga bulaklak o alinmang bagay na kulay pula. Nitong nakaraang tatlong taon lamang, sila ay nagmasid at ipinagbawal ang alinmang patungkol dito sa tuwing darating ang ika-14 ng Pebrero.

Pero ito ang tanong sa ating sarili - "Ano nga ba ang tinuturing na yaman ng ating puso?" Sino o ano nga ba ang higit nating pinahahalagahan? Kahit hindi ako naniniwala sa araw ng mga puso ay nalalaman ko kung ano at sino ang nararapat kong pahalagahan o pag-ukulan ng pagmamahal.
Dati rin naman akong nakipagdiwang ng araw ng mga puso. At minsan ko na ring pinag-bigyan ang puso ko sa mga ganitong pagkakataon. Binuksan ko na ang puso ko ng maka-ilang ulit para sa mga babaing aking napusuan -pero di naman iyon sabay-sabay (di naman ako salawahan o satluhan).

Ang paalala ko lang sa mga magdiriwang nito ay, hindi porke araw ng mga puso ay di mo na papansinin ang iyong utak. Walang pinipiling panahon ang pag-ibig, araw man ito ng puso o hindi kaya kung mahal ka ng isang tao, hindi dapat sa panahong ito lamang.

Hindi nga ba't totoo naman? Kung nasaan ang ating yaman ay nandoon din ang ating puso? Kung ano ang lubos nating pinahahalagahan ay siya rin nating itinuturing na yaman. Bakit mo nga naman uubusin ang oras mo kung ito naman pala ay walang halaga sa'yo?

Kung ikaw man ay iibig, di ba’t magandang maging katangian ng ating mamahalin o natin ang pagpapahalaga sa mga sumusunod:

Diyos / Panginoon

Wag nating kalilimutan ang takot natin sa Diyos. Alalahanin natin na tayo ay hubad sa harap ng Diyos, wala tayong tagong buhay sa Kanya. Nalalaman Niya ang lahat. Di naman Niya ipinagbawal na ipagdiwang ito pero dapat wag tayong makalimot na ang Diyos ang siyang nag-imbento ng pag-ibig at siya ang pag-ibig ("Ang hindi umiibig ay hindi nakakilala sa Diyos dahil ang Diyos ay pag-ibig." 1 John 4:8).


Pamilya

Wag kalilimutan ang bilin ng Lola, Lolo, Nanay o Tatay at kung sino-sino pang nagmamalasakit sa iyo. Ang pinakamagandang payo ay laging nagmumula sa ating pamilya. At kung ikaw ay pamilyado, ang asawa natin dapat ang ating kasama o ang buong pamilya at wag kung sino-sino (sige ka! baka iba din kasama ng asawa mo).

Sarili

Respeto sa sarili ay dapat din. Kung di mo nire-respeto ang sarili mo ay hindi ka rin rerespetuhin ng iba. Ang pagpaparaya mo sa sarili ay nagpapakitang wala kang respeto sa iyong sarili at marami ang naghihintay ng ganitong pagkakataon. At kung mapagparaya man ang iyong mamahalin, panatag ba ang loob mong mahalin siya?

Kung ang taong mamahalin mo ay may angking katangiang nagpapahalaga sa Diyos, pamilya at sa kanyang sarili ay nasisiguro kong mamahalin ka ng tunay at pahahalagahan ka nito sa oras na ikaw ay maging bahagi ng kanyang puso.

God bless po sa inyong lahat.

Love Online

by : Annalyn Salangsawa

Hindi ko gustong maunsyami ang mga magbabasa na naghahanap ng kilig ‘factor’ dahil THIS IS NOT A TYPICAL LOVE STORY. Eto na…

Pawisan ako nang araw na ‘yon at halos hindi ko na maramdaman ang talampakan kong hindi na yata sumasayad sa sementadong daan sa pagmamadali kong lumakad. Lakad‐takbo, ganun ang ginawa ko.

Kalagitnaan ng panahon ng tag‐init dito sa disyerto noon at ang temperatura ng panahon ay sadyang nakakapag‐init ng ulo. Salimbayan ang mga salita sa isip ko, dumadagundong ang dibdib ko sa kaba at antisipasyon.

“Bakit ngayon pa ako nahuli? Baka kanina pa sya nag‐hihintay. “

Ilang kanto pa ang dapat kong tawirin para sapitin ang lugar kung saan kami magkikita. May tatlumpung minuto na akong huli sa oras na pinagusapan. Kanina pa nga ako nakakatanggap ng ‘missed call’.

Halos pugto na ang aking hininga at pulang‐pula na ang balat na nasusunog ng matinding init ng araw nang makarating ako sa paroroonan. Dagli kong pinindot ang buton ng elevator sa palapag na pupuntahan. Habang naghihintay, inayos‐ayos ko ang aking buhok at suot. Pinagpag ang mga kumapit na alikabok, nagpulbos at kaunting pabango. Pagod at pawisan man, pinilit kong ayusin ang sarili para sa kanya.

Hindi nagtagal nakatayo na ako sa harap ng pintuang kulay tsokolate. Kumakabog pa rin ang dibdib at hindi mapalagay. Hindi ko alam kung dahil sa sobrang kaba kaya ako nauuhaw o dahil sa layo ng nilakad ko, o sa pag‐aalalang huli na ako.

Pagbukas ng pinto, bungad niya agad “huli ka na, kanina ka pa nya hinihintay”.

Sabi ko na, pero wala na akong pakialam.

Malumanay akong naglakad sa puting sahig, ayokong gumawa ng ingay. Huminto akong panandali at dahan dahang itinulak ang ikaapat na pintong napipinturahan ng kulay puti. Pikit ang mata, nagmulat ako kasabay ng pinakawalan kong malalim na buntong‐hininga.

At saka umagos ang mga luhang kanina ko pa pinipigilan ng makita sya.

“Mommy!” sigaw ng nasa computer screen.

Kitang kita ko ang mga sira niyang ngipin na lagi naming ginagamit biro sa kanya ng Daddy nya.

Ang mabibilog na mga mata ay mas naging mabilog pa dahil sa pagkasurpresa.

Hindi maikakaila sa matinis nyang boses ang pagkasabik sa akin.

Tutop ko ang aking dibdib sa pinaghalong lungkot at saya dala ng pagkikita naming ito. Walang katumbas na kaligayahan.

Ayun ang aking anak sa likod ng computer screen.

Ilang buwan din kasi ang nakalipas bago namin naiayos na dalhin siya ng Lola nya sa pinakamalapit na computer shop. Sa takot sa lumalalang insidente ng dengue sa Pilipinas at sa madalas na pagkakasakit ng aking anak kaya iniwasan muna namin siyang lumabas‐labas.

Ito ang unang beses naming magcha-chat.

Madalas man kaming mag‐usap sa telepono, iba pa rin ang epekto ng harapan kayong nagkikita.

Kumakabog ang dibdib ko, pinaghalong kaba, kilig at saya.

Pagkatapos ng masayang kamustahan at tawanan, tila pareho kaming napagod at sabay na napasandal sa upuan. Ayun siya, ang nag‐iisa at pinakamamahal kong anak. Abot ng tanaw ngunit hindi mahaplos, hindi mayakap.

Muli ko sanang bubuksan ang aking bibig para magkuwento ng kung anu‐ano pa pero hindi ko na mapigilan ang ilang butil ng luhang kanina ko pa gustong pakawalan. Nagtanong ang anak ko sa katabing aguela kung bakit ako umiiyak. Sumagot ako…

“Kasi, I miss you. Kasi, I love you. Love na love ka ni Mommy. Dadalasan natin ang ganito ha?”

Hindi umimik ang bata. Agad kong nakita ang malungkot na mga mata.

“Uuwi na kami”, sabi ng aking nanay, ang kanyang Lola.

“Sige po, mag‐ingat kayong lagi ‘Nay. Salamat po sa pag‐aalaga sa anak ko”, pigil ang hikbi at pagluha, pinilit kong iayos ang sarili, ayokong maapektuhan ang bata.

“My love, careful ka lagi ha”, Bilin ko sa aking anak. “Wag matigas ang ulo, behave ka kay Nanay ha?”

Tumango lang ang bata. Nakatingin sa akin at ayaw pang tumayo sa upuan kahit inaaya na sya ng kanyang Lola.

“Sige na anak, bukas uli. Promise—uuwi si Mommy ng maaga”, sabi ko.

Hindi tuminag ang bata. Nakatingin sa akin na parang may sasabihin.

“Mommy…”

“Po?” sabi ko.

“I love you”

Hindi ko na alam kung paano ko tatapusin ang kwento. Ang totoo, ipinikit ko ang aking mga mata para humugot ng kaunti pang lakas, saka ako sumagot ng “I love you rin anak”.

Ang bawat patak ng luha ng isang ina para sa anak na nawalay ay hindi matutumbasan ng ginto o kahit anong kayamanan.

Pero kung may bibili, sige lang, ibibili ko ng educational plan, pampuhunan at ticket pauwi ng Pilipinas.


** This s a true story. Chat moment po namin ni Paolyne, ang nag‐iisa kong anak. This happened June of 2010.

► About the Author:
Si Annalyn ay tatlumpu’t isang taon, nanay ng isang malikot na batang babae, kasalukuyang naninirahan sa Abu Dhabi, bansang United Arab Emirates kasama ng kanyang mahal na kabiyak at nanunungkulan bilang Kalihim sa opisinang gumagawa ng mga gusaling pang komersiyo.
► Read Annalyn's previous articles here.

Pers Lab

by : Rose Armenta

“Eto ang limang daan. Bumili ka ng kahit ano, sayo na yan. Huwag ka lang munang magboboypren!”

Hanggang ngayon hindi ko pa rin makalimutan ang pamba-bribe sa akin ni Mama noong grade 6 palang ako. Labing dalawang taong gulang palang ako nung una kong maramdaman ang love. Hindi pa masyadong komplikado ang mga bagay bagay noon. Simpleng palitan ng love notes at hingian ng litrato, patabi tabi sa upuan, pakwento kwento at pag-ukit ng Sandra loves James sa armchair namin na gawa sa kahoy.

Madalas akong kiligin sa tuwing tinutukso kami ng mga kaklase ko. Nakikita ko namang namumula sa kinauupuan nya si James. Ako ang tipikal na daldalera sa klase. Marami akong kwento, maingay, kadalasan mataray samantalang kabaliktaran ko naman siya. Tahimik at pangiti-ngiti lang. Siya ang best example ng “A man with a few words.” Ewan ko ba kung bakit ako attracted sa kanya. Bukod sa chubby s'ya, hindi ko naman sya talaga laging nakakausap. Ang alam ko lang may crush sya sa akin.

Iba ang pakiramdam na dala sa akin noong mga panahong iyon. Para akong nasa ulap. Hindi mawala sa bag ko ang baby powder, ayoko ngang maging oily, baka bigla syang tumingin sa akin at maturn-off sa mantika sa mukha ko. Kasabay ng paunukso ng mga kaklase ko ang patuloy na pagsibol ng nararamdaman ko para sa kanya. Oo, naging kami. Hindi pa ako tumutuntong ng high school, may boyfriend na ko. Kung tatanungin mo kung pano ko sya sinagot, hindi ko alam. Basta alam ko lang, may pagkakaintidihan kami.

Habang papalapit ang graduation lalong tumitindi ang pag-alala ni mama, kaya siguro naisipan nya akong i-bribe at palipatin ng school. In short, nagkalayo kami ni James. Kung gano kadali nagsimula ang aming love story, ganun din ito kadaling natapos. Walang formal breakup dahil wala naman talagang formal ligawan. Ang tanging tumapos sa aming puppy-love relationship ay isang sulat.


Everdearest Sandra,



Alam kong mahirap pero dahil lilipat ka na ng school at hindi na tayo magkikita, mas mabuti sigurong magconcentrate na muna tayo sa studies natin. Salamat at naging bahagi ka ng buhay ko.



Love,

James


Umiyak ako ng umiyak noon. Nagdasal ako. Parang gusto kong hilain pabalik ang araw nung nasa relaxation area kami ng mga kabarkada ko kasama ang unang lalaking nagpatibok ng puso ko. Gusto kong patigilin ang oras kung saan unang beses nya kong pinahagingan ng “crush kita”. Gusto kong bumalik ulit yung pakiramdam na parang namanhid ang katawan ko dahil sa tuwa. Yung naramdaman ko ang pagakyat ng dugo ko papuntang tenga kasabay ng pamumula ng aking mga pisngi. Hindi ko alam kung anong sasabihin ko sa kanya noon. Nawala ako sa sarili ko. hindi ko alam kung tititigan ko ba sya sa mata o lalayo ako ng tingin. Halo-halong emosyon sa kakaunting sandali. Yun na siguro ang cloud 9.

Tinanggap ko ang bribe ni mama. Limang daang piso kapalit ng love story namin ni James.

Hikbi at luha ang nagpatulog sa akin sa gabing iyon, gumising ako kinaumagahan na hindi na sa akin ang first love ko.

Dumaan ang highschool ko na parang si The Flash. Nakalimutan kong nagmahal ako sa unang pagkakataon. Maraming nangyari at maraming taong dumating at umalis. Nagkaroon ako ng sariling buhay. Nagmahal ako ng makailang beses, pero hindi naman din nagtagal. Desidido ako na magtapos ng highschool na may honor.

Makalipas ang halos sampung taon, nagkita muli kami ni James. Ang taray di ba? Parang teleserye. Nursing sya, nursing din ako. Ang weird pa nga kase sa ER pa kame ulit nagkita. Intern sya don. Ganun din ako. Parang lahat, magkakatugma. Naging magkaibigan kaming muli. Hindi na namin napag-usapan ang past namin. Maharil ay dahil pareho na namin pinili na ‘wag nalang halungkatin. Puppy love, it comes and it goes, ika nga. Nagsimula kami ng panibago naming buhay. Ang hindi lang nagbago ay ang dating kilig na nararamdaman ko tuwing tinitignan nya ko. Ganun na ganun parin. Namamanhid parin ang katawan ko sa tuwing nagtatama ang aming paningin. Namumula parin sya sa tuwing tinutukso ko sya.

Parang bumalik kami sa getting to know each other stage. Ang sarap ng pakiramdam. Niligawan nya akong muli.

Gulat na gulat ang lahat sa plano naming pagpapakasal. Sinadya ko itong itaon sa birthday ko. At sa pagkakataong ito, sa edad na bente singko, hindi na nagbribe si Mama ng kahit ano.

Naniniwala ako sa destiny, na may itinadhana ang Diyos na para talaga sa atin. Ang pagibig ay hindi minamadali, kusa itong darating. Minsan pa, sa hindi inaasahang pagkakataon. May mga tao na kahit gaano pa paglayuin, mahahanap at mahahanap parin nila ang daan patungo sa isa’t isa. Kung minsan sa buhay mo, naranasan mong umiyak, masaktan o iwan, wag na wag mong hahayaang lunurin ng luha ang iyong paningin. Umiyak ka kung ito ang ikakagaan ng kalooban mo. Ngunit siguraduhin mong hahawiin mo rin ang luhang minsang dumaloy sa iyong mga mata para makita mo na ang taong inilaan ng Diyos para sayo.

Malapit na kaming mag-1st year anniversary ni James, at biniyayaan na rin kami ng isang magandang anghel. Nagpapasalamat ako sa Panginoon dahil hanggang ngayon, patuloy parin akong pinakikilig ng unang lalaking minahal ko.

Ako si Sandra. At ito ang aking love story. ☺



(Hango sa love story ng kaklase ko nung elementary. Ang mga pangalan ay sadyang pinalitan para sa privacy ng mga taong involved)


► About the author:Rose is an active PEBA Core Group Volunteer and TKJ's new Editorial Staff. She is an OFW, working in a hotel as Front Desk Receptionist in Doha, Qatar. She regularly writes personal blogs at Rainbowbox and The Little Girl's Diary.

Baraha Ng Puso

Baraha ng pag-ibig ay maaaring awitin,

Magbibigay sigla sa malungkot mong damdamin,

Samahan akong ito ay kantahin,

Bawat linya ay basahin at ito'y sauluhin.

Barahang nabasa ng luha,

Balasahin mo lang saka itihaya,

o kaya naman'y isa-isang pintahan,
Ilatag sa lamesa at saka pagmasdan.

Hindi namamalayan ikaw pala'y nalilibang,

Sakit na dulot ng pag-ibig na linlang,

Pakiramdam mo'y parang wala lang.

Pag-ibig sa iyo'y parang isang sugal,

Iba't ibang barahang may kahalong dasal,

Ligaya na dulot sa katawang pisikal.

Lahat nang sumali umuwing talunan,

Isinugal na pag-ibig lahat ay luhaan,

Kahit na sabihing ikinasal sa simbahan,

Kung ang tayang pusta ay kinuha ng kalaban,

Talunang maituturing kahit matagal ang pinagsamahan.

Ang tunay na pag-ibig ay hindi panandalian,

Walang halong sugal walang pag-aalinlangan,

Tunay ang intensyon ng pusong marangal,

Pinatitibay ito ng makapangyarihang dasal.

► Read The Psalmist's previous articles here.

Busted Heart

Kung ikaw man ay aking nasaktan,
Patawad na lang aking kaibigan,
Pag-ibig mong sa akin inilaan,
Hindi ko kayang gantihan man lang.

Sa iyong paniwalang iibigin din kita,
Ginawa ang lahat, binigyang halaga,
Ngunit ang puso ko'y iisa ang idinidikta,
Maski anino mo ay hindi ko makita.

Bakit ba ipinipilit?
Ang pag-ibig na makulit,
Kung magdudulot ng pait,
luha, dusa at pasakit.

Tigilan mo na sana ang iyong pagsisikap,
Tapusin mo na ang maling pangarap,
'pagkat tayong dalawa
Hindi magiging ganap.

Huwag naman sanang mawalan ng pag-asa,
'pagkat may mas gwapo ka pang makikita,
Higit na mabait at mamahalin ka,
Makakasama hanggang sa iyong pagtanda.

Sorry talaga...


► Read The Psalmist's previous articles here.

A Heart That Cares

Since inside her womb,
The same beat I felt before,
She cares I know, I'm sure,
But my heart is weak,
Asking her not to leave,
Sorrow will not fill my day,
'cause she's there who always care.

But age took her away,
I know she will not stay,
I cried when I realized,
She offered her heart,
In replace of mine.

and forever she'll take care of me,
'cause her heart is now inside me.


► Read The Psalmist's previous articles here.

Sometimes love is...

Sometimes when you found that one special person that means to you more than anything in this world, you will fight for him or her, you will rick all, you put him or her in front of everything, your future, your life, your career – all of it. When you found that one special someone that you really care the most – you’re not afraid to risk, or to be hurt, because you know you’re doing just the right thing to do. You love, and you try to express and show that love in any way you can.

Sometimes too, when you meet someone who shares you the desire to achieve, who inspires you to do your very best, and someone who will love you for who you are, or what you are and what you may become, you found that real love.

For love is not assuming, it is free of anything. It is giving. It is making other person happy. It is bringing out the best to people. It is inspiring, it doesn’t seek for glory or return, it is without condition, description, or qualification – who and what you are does not matter anymore. What matters is that you are happy, and most important the one you love is happy.

► Read Kenjie's previous articles here.